Een kleine drie uur vliegen maar en daar stonden we met onze winterjassen al te puffen onder de Lissabonse zon. Busje kwam zo en voerde ons (net niet) tot onze uitvalsbasis voor de komende dagen. Geen tijd om met de voeten omhoog het parcours te ontleden van de halve marathon die ons te wachten stond want voor de liefhebbers stond er immers een fikse stadswandeling op het programma. Een kuitenbijter, helemaal tot boven aan het Castelo de São Jorge, waar we ons vergaapten aan een panorama om u tegen te zeggen en aan de feestelijke outfit van de lokale pauwenkolonie. Τweeduizend driehonderd achtendertig treden (allemaal handmatig geteld!) lager soigneerden we onze vermoeide kuiten en genoten we van een tiptop avondmaal tussen de locals.

Nummers ophalen, dat stond op het programma van dag 2. Onderweg bewonderden we de eerste supersonische atleten van de hele marathon die binnenliepen. Het openbaar vervoer werkte niet echt mee; dan maar een trainingsloopje naar de tickethal. Onze loopspieren werden nadien nog meer verwend tijdens een geleide, verrassende fietsrondrit door de stad. Verschillende tuk tukjes brachten ons met een rotvaart naar de plaats van afspraak. We waanden ons zowaar in Manilla … Een tongstrelend pastel de nata tijdens de pauze maakte de rondleiding helemaal af. Het diner in een voormalig klooster was een volwaardige afsluiter van een (letterlijk en figuurlijk) bewogen dag.

En dan … D-day … dé hoogdag voor de groentjes uit Overijse tussen die massa gedreven atleten op de mythische Vasco da Gama-brug. Wow, wat een ervaring, met duizenden op dat 17 km (!) lange bouwwerk! Een shuttlebus bracht ons een heel eind op de brug, van waar we vertrokken. Perfecte organisatie, behalve dan dat sanitaire voorzieningen op een brug blijkbaar toch niet zo ideaal zijn … Dit leverde enkele hilarische taferelen op (details niet voor publicatie vatbaar …).Het parcours was grotendeels plat, dus dat was een plus. De zon brandde echter ongenadig en bij aankomst op de pittoreske Praça do Comercio snakte menig Z.A.teamer naar een frisse pint – een wens die nadien ook in vervulling kwam. Iedereen haalde vlot de eindmeet. De groene ballonnen onderweg en de aanstekelijke aanmoedigingen van Kate en haar supportersteam zitten daar heel zeker voor iets tussen. Dankjewel, als boost kon dit tellen! Na een vrije namiddag en het laatste avondmaal in een hippe buurt ploften we – een cliché maar toch zo van toepassing – moe maar voldaan in onze bedjes.

Bij een lang uitgesponnen ontbijt werd ‘s anderendaags nog uitgebreid nagepraat over onze heroïsche prestaties de dag voordien alvorens in de shuttlebusjes naar de luchthaven te verdwijnen. Met spijt in het hart want we hadden graag nog wat langer genoten van het fijne gelijkgestemde gezelschap, de bruisende stad en de zomerse vakantievibes. Een lang, sportief weekend om u tegen te zeggen. Dankjewel, lieve organisatoren, weer eens een schot in de roos! Wanneer vertrekken we opnieuw?